خدايا چه كنم با درد عشق

  خدايا من به اميد.....

چله نشین تو شدم    نبض زمین تو شدم
مرده ی بی دین همه  زنده به دین تو شدم
...............................
در عشق اگر عذاب دنیا بکشی   با اشک به دیده طرح دریا بکشی   تا غربت هزار فرسنگ باقیست   تنها نشدی که درد تنهایی بکشی
.................................

سایه هامان بی خبر از جدایی ها ،همچنان قصه ی دلبستگی میگوییند

............................
بوسه میدونین یعنی چی ؟ چه کارایی داره ؟ بوسه اختراع طبیعته برای هنگامیکه کلام قادر به بیان احساسات نیست....!

می گویند موقع مرگ ، همه زندگی مثل فیلم از جلوی چشم آدم رد می شود ...

به فیلم زندگی ام که فکر می کنم به مردن علاقه مند می شوم

شاید آن موقع یکبار دیگر دیدمت ...

 امام صادق (ع) فرمودند:

حُسنُ الظَّنِّ باللهِ أن لَا تَرجُوَ إلاَّ اللهَ وَ لَا تَخَافَ إلَّا ذَنبَکَ.
گمان نیکو به خدا داشتن این است که امید به هیچکس جز او نداشته باشی و از هیچ چیز جز گناهت نترسی.

(جهاد با نفس، ح 143)

مترسک

منو حالا نوازش کن که این فرصت نره از دست

شاید این آخرین باره که این احساس زیبا هست

 منو حالا نوازش کن همین حالا که تب کردم

اگه لمسم کنی شاید به دنیای تو برگردم

هنوزم میشه عاشق موند تو باشی کار سختی نیست

بدون مرز با من باش اگرچه دیگه وقتی نیست

 نبینم این دم ِ رفتن تو چشمات غصه میشینه

 همه اشکاتو میبوسم میدونم قسمتم اینه

 تو از چشمای من خوندی که از این زندگی خستم

 کنارت انقدر آرومم،که از مرگم نمیترسم

 تنم سرده ولی انگار توو دستای تو آتیشه

 خودت پلکامو میبندی که این قصه تموم میشه

"مرا با برکه ام بگذار

به خدا حافظی تلخ تو سوگند نشد

که تو رفتی ودلم ثانیه ای بند نشد

لب تو میوه ممنوع ولی لبهایم

هر چه از طعم لب سرخ تو دل کند نشد

با چراغی همه جا گشتم وگشتم در شهر

هیچ کس هیچ کس اینجا به تو مانند نشد

هر کسی در دل من جای خودش را دارد

جانشین تو در این سینه خداوند نشد

خواستند از تو بگویند شبی شاعرها

عاقبت با قلم شرم نوشتند:نشد!

نبود نت مرگ منه . راهی این سفر نشو
نزار که عشق منو تو . اینجا به آخر برسه
بری تو و مرگ من از  رفتن تو سر برسه

گریه نمیکنم نرو

بغض نمیکنم ببین

دلم برای کسی تنگ است که آفتاب صداقت را

به میهمانی گل های باغ می آورد

وگیسوان بلندش را به بادها میداد و

دست های سپیدش رابه آب میبخشید

دلم برای کسی تنگ است که همچون کودکی معصوم

دلش برای دلم میسوخت و مهربانی را نثار من میکرد

دلم برای کسی تنگ است که تا شمال ترین شمال با من رفت و

در جنوب ترین جنوب با من بود

کسی که بی من ماند

کسی که با من نیست

کسی...

دگر کافیست